Fri08142020

Last update02:26:51 PM GMT

Font Size

Profile

Cpanel

Νύχτες καλοκαιριού με άρωμα θερινού σινεμά

  • PDF

orfeas-giannena-cinemaΗ ιστορία του θερινού στην Ελλάδα ξεκινάει στις αρχές του 1900, µε πλανόδιους που έστηναν ένα πανί κάνοντας υπαίθριες προβολές και από το 1910 και µετά στήνονται οι πρώτοι θερινοί κινηµατογράφοι. Σε µια αυλή, σε µια ταράτσα, κάτω λευκό χαλίκι, πλαστικές καρέκλες και ένα λευκό πανί είναι αρκετά για να αρχίσουν οι προβολές. Στις αρχές δεν υπήρχε καν αντίτιµο εισιτηρίου, απλά υποχρεωνόσουν να αγοράσεις κάτι!

«Στον κινηματογράφο» λοιπόν όπως τιτλοφορείται και το ποίημα του Τίτου Πατρίκιου, µε καινούργιες ή και παλιές-σινεφίλ ταινίες, με τα προβλεπόμενα υγειονομικά μέτρα κοινωνικής αποστασιοποίησης (λόγω της πανδημίας του κορωνοιού) και παρέα τους μεγάλους αστέρες της 7ης Τέχνης.

Ευγενικά ακουμπάμε δίπλα-δίπλα

γελάμε ή συγκινιόμαστε

ο διώκτης κι ο κυνηγημένος

ο βασανισμένος κι ο βασανιστής

ο εραστής και ο σύζυγος.

Για δυο ώρες μοναχά μες στο σκοτάδι

ήρεμοι, άγνωστοι και φιλικοί.

Μπορεί να έχουµε συνδυάσει το θερινό σινεµά µε το ελληνικό καλοκαίρι, αλλά να ξέρετε ότι δεν είναι µια ελληνική εφεύρεση. Στο βιβλίο Γκίνες, ο πρώτος θερινός κινηµατογράφος που έχει καταχωρηθεί είναι στην πόλη Μπρουµ της Αυστραλίας, ο οποίος λειτούργησε πρώτη φορά το 1916 στην Chinatown της περιοχής. Οι χώρες µε τη µεγαλύτερη παράδοση στα θερινά –εκτός από εµάς– είναι η Αυστραλία και η Ταϋλάνδη, ενώ η Αµερική «µετεξέλιξε» τα θερινά σε προβολές drive-in, ιδιαίτερα κατά τη δεκαετία του '60.

Λευκό χαλικάκι, παγωτό µηχανής, ποπ κορν, πασατέμπους, αναψυκτικά, τσιγάρο και τασάκι, καρέκλα πλαστική, εσπαντρίγιες, πουλόβερ για την καλοκαιρινή ψύχρα, στρογγυλό τραπεζάκι καφενείου, ξηροκάρπια και µυρωδιά από αγιόκλημα και γιασεμί.

Το θερινό σινεµά ήταν ένα έθιµο, µια παράδοση, ένας θεσµός. Σηµατοδοτούσε την έναρξη του καλοκαιριού, όπου οι άνθρωποι είναι πιο χαλαροί και ανοιχτοί στην επικοινωνία. Ήταν πολιτιστική πτυχή της καθηµερινότητας. Πόσα αναρίθµητα σινεµά υπήρχαν και στην πόλη και στην επαρχία!

Με σινεμά κάτω από τα αστέρια, οι καλοκαιρινές νύχτες, είναι μια νοσταλγική ανάμνηση για πολλούς και για τον τραγουδοποιό Λουκιανό Κηλαηδόνη.

" Φεύγουν τα καλύτερα μας χρόνια

ώρα με την ώρα βιαστικά

νιάτα που περνούν, που δεν θα ξαναρθούν

κι εκείνο που βλέπω να μένει τελικά

Είναι κάτι νύχτες με φεγγάρι

μες τα θερινά τα σινεμά

νύχτες που περνούν, που δεν θα ξαναρθούν

μ' αγιόκλημα και γιασεμιά

Φεύγουν τα καλύτερα μας χρόνια

κάποιος μας τα κλέβει μυστικά

χρόνια που περνούν, που δεν θα ξαναρθούν

μ' αγιόκλημα και γιασεμιά.."

Τις περασμένες 10ετίες, ακόμη και στα πιο απομακρυσμένα χωριά, στήνονταν το λευκό πανί στην πλατεία και ο κόσμος είχε τη χαρά να δει ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου. Ήταν τότε μια από τις αγαπημένες εξόδους του καλοκαιριού και ίσως μοναδική διέξοδος για να ικανοποιηθεί η λαχτάρα των σινεφίλ, κάτι σαν γιορτή για τις μικρές κοινωνίες.

Με την εξέλιξη και τα διαφορετικά ζητούμενα διασκέδασης, σταδιακά χάθηκαν από το προσκήνιο. Τα τελευταία χρόνια, όμως γίνεται προσπάθεια, να ξαναγεννηθούν.

Αυτό και µόνο δηλώνει πόσο σηµαντικό µέρος της ελληνικής κουλτούρας αποτελούσε ο θερινός κινηµατογράφος.

Στο Βόλο και το Λουτράκι, οι κινηματογράφοι έχουν αντέξει στον χρόνο και παραμένουν ανοιχτοί από τη δεκαετία του 1930. Νεότεροι αλλά με μεγάλη ιστορία, ο δημοτικός θερινός κινηματογράφος του Αγρινίου «Ελληνίς» που άνοιξε το 1951 και μια εξαιρετική περίπτωση ο «Αττικόν» ή «Open Air» όπως είναι πιο γνωστός, που λειτουργεί από το 1964 στη Σκιάθο. Ένας θερινός κινηματογράφος με μακρά ιστορία βρίσκεται στη πόλη της Λάρισας, διατηρώντας τις σχέσεις των Λαρισαίων με τον καλό κινηματογράφο. Πρόκειται για το «Σινε Μύλος – Μπαρμπής Βοζαλής» που ξεκινάει την πορεία του από την δεκαετία του 1990.

Στον Βόλο, που κάποτε λειτουργούσαν πάνω από 25 θερινοί κινηματογράφοι, σήμερα έχει απομείνει εν λειτουργία ένας και μοναδικός, η διάσημη «Εξωραϊστική», που πρωτολειτούργησε το 1930 και είναι δημιούργημα της Λέσχης Βόλου και της τότε αστικής κοινωνίας της πόλης. Σήμερα η «Εξωραϊστική» αποτελεί το αγαπημένο στέκι των Βολιωτών για να απολαύσουν τα φιλμ που προβάλλονται.

Ο θερινός δημοτικός κινηματογράφος των Τρικάλων στον Μύλο Ματσόπουλο είναι ψηφιακός και λειτουργεί με μεγάλη επιτυχία και ανταπόκριση του κοινού από το 2003, ενώ δίπλα στο κύμα, στην άκρη της πόλης της Ζακύνθου, βρίσκεται ένα πολύ όμορφο θερινό σινεμά, που κάνει τις νύχτες του καλοκαιριού για τους λάτρεις της μεγάλης οθόνης, ακόμα πιο όμορφες.

Έτοιμο να λειτουργήσει και πάλι για 14η σεζόν, υπό τις προβλέψεις των μέτρων για τον κορονοϊό είναι το θερινό σινεμά του δήμου Ηρακλείου «Βηθλεέμ» το οποίο βρίσκεται στην Πύλη Βηθλεέμ στα Ενετικά Τείχη. Ο μοναδικός θερινός κινηματογράφος που λειτουργεί στην Πάτρα βρίσκεται στην περιοχή του Ρίου. Μπορεί στην περιοχή να υπάρχει οικιστική ανάπτυξη, αλλά το πράσινο δεν χάθηκε.

Ο κινηματογράφος βρίσκεται κοντά στον σταθμό του προαστιακού σιδηροδρόμου, αλλά και στην παραλιακή ζώνη, που προσφέρει δροσερές βραδιές στους θεατές.

Η λειτουργία του ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του ΄70, όμως για κάποιο χρονικό διάστημα έκλεισε τις πόρτες του, για να ανοίξει ξανά, πριν από περίπου 20 χρόνια.

Ο θερινός κινηματογράφος CINE CENTER της Καλαμάτας λειτουργεί από το 2018 στην περιοχή του σιδηροδρομικού σταθμού, στο κέντρο της πόλης. Στην παραλία του Λουτρακίου, δίπλα στη θάλασσα και στο πάρκο, καθώς και ανάμεσα σε ευκαλύπτους, γιασεμιά και βουκαμβίλιες, λειτουργεί από το 1937 ο θερινός κινηματογράφος «Ηλέκτρα». Οι θεατές έχουν το προνόμιο να απολαμβάνουν τις αγαπημένες τους ταινίες κάτω από το φως του έναστρου ουρανού, ενώ τους συντροφεύει η θαλάσσια αύρα του Κορινθιακού κόλπου.

Ο δημοτικός θερινός κινηματογράφος του Αγρινίου «Ελληνίς» που βρίσκεται στο κέντρο της πόλης κοντά στο πάρκο, άνοιξε τις πόρτες του στο κοινό το 1951 και από τότε προβάλλει, χωρίς διάλειμμα, ταινίες που έχουν γράψει ιστορία στον παγκόσμιο κινηματογράφο.

Η περιοχή των Καμινάδων στην άκρη της πόλης επιλέχθηκε για θερινό σινεμά στην Καρδίτσα.

Στα Χανιά ο δημοτικός κινηματογράφος «Κήπος» βρίσκεται μέσα σε μια όαση πρασίνου στο ανατολικό τμήμα του δημοτικού κήπου, απόλυτα εναρμονισμένος με το καταπράσινο φυσικό περιβάλλον του κήπου. Πρόσθετη μεγαλοπρέπεια στον δημοτικό κινηματογράφο δίνει το πέτρινο ρολόι σήμα κατατεθέν της πόλης των Χανίων που κατασκευάστηκε το 1913. Σε μία από τις ωραιότερες συνοικίες των Χανίων στην αρχή της Χαλέπας βρίσκεται ο θερινός κινηματογράφος «Αττικόν» που λειτουργεί από το 1972. (ΠΗΓΗ:www.ogdoo.gr)

Στα Γιάννενα, το Πνευματικό Κέντρο του δήμου, δίνει ραντεβού από τις 15 Ιουνίου κάθε Δευτέρα και Πέμπτη στις 21:30, με είσοδο ελεύθερη και για ένα μήνα, με βραδιές σινεμά.

Στο ειδικά διαμορφωμένο προαύλιο του Πολιτιστικού Πολυχώρου «Δ. Χατζής», δίπλα στη λίμνη, για όλο το καλοκαίρι οι Γιαννιώτες και οι επισκέπτες, θα έχουν την ευκαιρία για «νύχτες με φεγγάρι», στο θερινό σινεμά της πόλης.

Σε μια γιγαντιαία οθόνη τα πάθη, οι μνήμες, και οι έρωτες μας ζωντάνεψαν...νύχτες νοσταλγίας. Κι εμείς, αθεράπευτα ρομαντικοί, κάτω από έναστρες νυχτιές με φεγγάρι.

Σαν θερινό σινεμά τα χρόνια πέρασαν.... μα το άρωμα του θερινού σινεμά κρατά ακόμα...

Σ' ΕΝΑ ΣΙΝΕΜΑ θα τραγουδήσει ο ΚΩΣΤΑΣ ΧΑΤΖΗΣ:

Σ' ένα σινεμά απ' τα θερινά

Σαν μαργαριτάρι πάνω απ' το πανί

Σ' ένα σινεμά απ' τα θερινά

Σκάει το φεγγάρι μέσα στη σκηνή.

Σ' ένα σινεμά απ' τα θερινά

Εκεί που πάνε μόνο οι ρομαντικοί

Σ' ένα σινεμά απ' τα θερινά

Μέσα στο σκοτάδι χάθηκα κι εγώ.

Ψύχρα έβαλε.... Τίτλοι του τέλους έπεσαν και χρόνια πολλά είχα σε θερινό να βρεθώ ξανά.

ΕΛΕΝΑ ΣΤΑΥΡΟΥ