Sun12172017

Last update05:27:20 AM GMT

Font Size

Profile

Cpanel

Παρέμαβση Μπέγκα για τους βανδαλισμούς

  • PDF

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ, ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ, ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ

mpegkas dhmaxosΜια ακόμα παρέμβαση, αυτή τη φορά μέσω διαδικτύου, έκανε ο Δήμαρχος Ιωαννίνων, Θωμάς Μπέγκας, για την όψη που παρουσιάζουν πολλά μνημεία, κτίρια και σημεία της πόλης τα οποία βρίσκονται έρμαια στα χέρια βανδάλων.
Ο Δήμαρχος μιλά για τις ατομικές και τις συλλογικές ευθύνες όλων, καταθέτει προβληματισμούς, ασκεί κριτική και αυτοκριτική για να καταλήξει πως το θέμα αυτό δεν πρόκειται να λυθεί μόνο με την επιβολή αυστηρών ποινών παρά μόνο αν γίνει υπόθεση όλων μας.


Ακολουθεί το κείμενο-προβληματισμός που ανήρτησε στην προσωπική του ιστοσελίδα στο facebook ο Θωμάς Μπέγκας:

Με θλίβει ιδιαίτερα και ταυτόχρονα με εξοργίζει το γεγονός ότι η κοινωνία και οι θεσμοί της αδυνατούν να προστατέψουν την αισθητική του αστικού τοπίου, μια εικόνα που κατά τη γνώμη μου αντανακλά στην ποιότητα της καθημερινής μας ζωής.
Αφορμή για να προβληματιστώ ξανά πάνω σ αυτό το θέμα, αποτέλεσε το γεγονός όπου, στην πορεία ενός πρωινού περιπάτου, περνώντας από ένα μικρό στενό, το μάτι μου έπεσε πάνω στον τοίχο μιας παλιάς μικρής μονοκατοικίας.
Θα πρέπει κατ αρχήν να επισημάνω ότι το σπιτάκι αυτό σίγουρα δεν κατοικούνταν από εύπορο ιδιοκτήτη. Παρ όλα αυτά οι ένοικοι του, είχαν φροντίσει με μεράκι να φρεσκάρουν την όψη του, βάφοντας την. Και αίφνης ξύπνησαν ένα πρωι και είδαν το αποτύπωμα ενός βάνδαλου ποντικού, ο οποίος αποτύπωσε πάνω στον τοίχο ένα ανόητο κείμενο.
Ερώτημα: Θα μπορούσε ποτέ ο κειμενογραφος... αυτός, να κοιτάξει στα μάτια τον μεσήλικα ένοικο του σπιτιού και να του απαντήσει γιατί το έκανε;
Απάντηση: Όχι, γι αυτό και είναι ποντικός.
Η πρακτική αυτή, παρουσιάζεται και σε άλλες εκφάνσεις, με κορύφωση την πιο διεστραμμένη της μορφή, την απόκρυψη σημάτων οδικής κυκλοφορίας με την επικόλληση πάνω σ αυτά διαφόρων αυτοκόλλητων σημάτων, ένα γεγονός που μπορεί να αποτελέσει και πρόξενο ατυχήματος.
Με διάφορες τέτοιες πρακτικές, η πόλη μας σήμερα παρουσιάζει έντονα σημάδια βανδαλισμού, ξεκινώντας από δημόσια κτίρια ιδιαίτερου κάλλους και συνεχίζοντας με τα ιδιωτικά, όπου ο κάθε ιδιοκτήτης η συνιδιοκτήτης ,απογοητευμένος απ την εικόνα που βλέπει αποφεύγει να ευπρεπίσει τις όψεις του κτιρίου που διαβιώνει, αισθανόμενος απροστάτευτος απ τους βάνδαλους.
Ένα άλλο σημαντικό στοιχείο που πρέπει να λάβουμε υπ όψιν είναι το γεγονός ότι στην περίοδο οικονομικής κρίσης που βιώνουμε, παρατηρούνται μαζικά λουκέτα μικρών εμπορικών επιχειρήσεων ,που επηρεάζουν τη ζωή ολόκληρων οδών αλλά και συνοικιών. Στη συνεχεία ακολουθεί και η επέλαση των βανδάλων και η κατάσταση επιδεινώνεται ακόμη περισσότερο.
Ας δούμε λοιπόν το ιδεολογικό υπόβαθρο των ενεργειών αυτών. Μια κατηγορία αποτελούν οι απολιτίκ καταγραφές, μια δεύτερη η πολιτική συνθηματολογία-αφισοκόλληση και μια τρίτη η μαζική αφισοκόλληση για πολιτιστικές... εκδηλώσεις.
Η πρώτη κατηγορία δεν σηκώνει κανένα σχόλιο. Για τη δεύτερη θα καταθέσω την άποψη ότι ,απ τις δεξιές ιδεολογίες μέχρι τη κομμουνιστική αριστερά και την αναρχία ,υπήρχαν πάντα σοβαρές απόψεις περί αισθητικής του αστικού τοπίου.(Ο Μπακούνιν αν ζούσε, θα του σηκωνόταν οι τρίχες της κεφαλής του μ αυτό το θέαμα). Τέλος για τους φορείς του πολιτισμού ,οι οποίοι για να κοινοποιήσουν μια εκδήλωση γαζώνουν ολόκληρες επιφάνειες με αφίσες, μάλλον δεν συνάδει η αντίληψη αυτή με τον πολιτισμό.
Τι κάνουμε λοιπόν;
Το ζήτημα είναι σύνθετο και θέλει πολλαπλές δράσεις.
Η δημοτική αρχή πρέπει να αναλάβει το μέρος της ευθύνης που της αναλογεί το οποίο έχει κυρίως σχέση με την ευαισθητοποίηση των πολιτών και την επιβολή των νόμιμων προστίμων, στις περιπτώσεις που ο ρυπαίνων έχει ταυτότητα.
Σημαντικό ρόλο μπορούν να παίξουν και τα μέσα μαζικής επικοινωνίας. Το να εντοπίζεις ένα μεμονωμένο γεγονός και να καταγγέλλεις τους αρμόδιους δεν αρκεί.
Θα μπορούσαν όλα μαζί, σε συνεργασία με το Δήμο να οργανώσουν μια καμπάνια η οποία θα ήταν και ενημερωτική αλλά ταυτόχρονα και " μια γροθιά στο στομάχι" ,που θα προξενούσε την αφύπνιση της κοινωνίας και την καταδίκη και απαξίωση τέτοιων πρακτικών.
Η αστυνομία αν θέλει, έχει την δίκη της τεχνογνωσία και μπορεί να βοηθήσει.
Τέλος ο ρόλος του πολίτη, του " ενεργού πολίτη": Εδώ υπεισέρχεται η έννοια της αυτοδικίας, της υγειούς αυτοδικίας που υπερασπίζεται το δημόσιο καλό.
Θα προσδιορίσω αυτή την ένοια, με ένα προσωπικό παράδειγμα. Την προηγούμενη δημοτική περίοδο, με τη ιδιότητα του αντιδημάρχου καθαριότητας δέχτηκα ένα τηλέφωνο από ένα φίλο επαγγελματία, ο οποίος ήθελε να με ενημερώσει ότι ο ΨΑΡΑΣ της γειτονιάς έριχνε τα υπολείμματα της ημέρας στον κοινό κάδο απορριμμάτων, χωρίς καμία φροντίδα, με αποτέλεσμα να υπάρχει τεράστια δυσοσμία στην περιοχή. Όταν τον ρώτησα αν επιθυμεί να καταγγείλει επωνύμως το γεγονός αρνήθηκε, όταν τον προέτρεψα, σε συνεννόηση με τους άλλους επαγγελματίες και πολίτες της γειτονιάς να τον επιπλήξουν και πάλι εμμέσως πλην σαφώς αρνήθηκε. Στην συγκεκριμένη περίπτωση ο Δήμος δια της ατόπου απαγωγής θα μπορούσε να εντοπίσει τον " ένοχο", σε άλλες περιπτώσεις όμως δεν γίνεται.
Είναι ώρα να σκεφτούμε και να δράσουμε όλοι μαζί σαν κοινωνία πολιτών.

Υ.Γ. Με αφορμή τις παραπάνω σκέψεις και προβληματισμούς, θέλω να συγχαρώ από καρδιάς τις διάφορες εθελοντικές ομάδες πολιτών που με τις δράσεις τους μας δείχνουν το δρόμο.
Και κάτι τελευταίο. Τι να πούμε για τη μάστιγα των ενοικιαστηρίων!!!
Τόσο στυγνά, κυριαρχεί στους συμπολίτες μας η άποψη ,ας κάνουμε εμείς τη δουλειά μας και από κει και πέρα, γαία πυρί μειχθήτω.