Ιστορική ημέρα η σημερινή για την Ελλάδα μια και αποτελεί την απαρχή του έπους του ’40.
Η μικρή Ελλάδα τότε κατάφερε να αποκρούσει στην αρχή και να νικήσει στην συνέχεια τους εισβολείς Ιταλούς.
Αυτούς που ήθελαν να παραδώσουμε τα εδάφη μας στους φασίστες του Μουσολίνι.
Η Ελλάδα πολέμησε για την λευτεριά της.
Και για να φτάσει στην νίκη ένωσε όλες τις δυνάμεις της.
Ή σχεδόν όλες μια και η δικτατορία του Μεταξά δεν επέτρεψε στους αριστερούς κρατούμενους στις φυλακές και στα ξερονήσια αξιωματικούς να πάνε στο μέτωπο.
Παρόλα αυτά είναι μια κορυφαία στιγμή στην σύγχρονη ιστορία του ελληνισμού.
Κάθε χρόνο τα ίδια…
Για μια ακόμη χρονιά με αφορμή την σημερινή επέτειο θα επαναφέρουμε το θέμα του κεντρικού εορτασμού.
Ο οποίος γίνεται με λαμπρότητα στην Θεσσαλονίκη.
Μια πόλη που καμία σχέση δεν έχει με τις μάχες των πρώτων ημερών του ’40.
Αντίθετα γιορτάζει την απελευθέρωση της από τους τούρκους το 1912.
Αυτό είναι άλλο ιστορικό γεγονός, πολύ σημαντικό μεν αλλά άσχετο δε με την εποποιία του εληνοιταλικού πολέμου.
Οπότε… Αν πραγματικά θέλουμε να τιμήσουμε το ΟΧΙ τότε θα έπρεπε οι κεντρικές εκδηλώσεις να γίνουν στο Καλπάκι. Τελεία και παύλα.
Είναι… συμπρωτεύουσα
Όμως η Θεσσαλονίκη μας είναι συμπρωτεύουσα.
Τώρα τι σημαίνει συμπρωτεύουσα μην το ψάχνεται.
Είναι ένα ακόμη εφεύρημα της πολιτικής για να κρατήσει ισορροπίες.
Να δώσουμε και στην νύφη του Θερμαϊκού ένα τίτλο απλά για να τον έχει.
Στο θέμα μας τώρα.
Απορώ πραγματικά με τους πολιτικούς μας…
Τόσα χρόνια έχουν περάσει που διατυπώθηκε από τους τοπικούς φορείς το σχετικό αίτημα, (να γίνουν οι κεντρικές εκδηλώσεις για την επέτειο του ΟΧΙ) και ακόμη δεν είναι σε θέση να συνειδητοποιήσουν το δίκαιο!!!
Σιγά μην μπουν στην διαδικασία να σπάσουν αυγά.
Γιατί πρέπει να σπάσουν αυγά για να αλλάξουν το μέρος της γιορτής…
Και μια διευκρίνιση
Δοθείσης ευκαιρίας πάντως να γράψουμε κάτι για να μαθαίνουμε κιόλας.
Έχει καθιερωθεί να την αποκαλούμε μάχη του Καλπακίου.
Αυτό είναι λάθος.
Είναι η μάχη Ελαίας – Καλαμά.
Το λέω αυτό γιατί το 1940 η μεγαλύτερη ο βασικός οικισμός ήταν η Ελαία.
Το Καλπάκι – που σημαίνει φέσι, καπέλο – ήταν μια μικρή συνοικία αποτελούμενη κυρίως από καλύβες των Σαρακατσάνων του Ζαγορίου και βρισκόταν στην έξοδο του σημερινού οικισμού προς την Κόνιτσα.
Έτσι για την ιστορία δηλαδή.
Στο σήμερα
Μια και μιλάμε για ημέρες πολέμου πάμε και στο σήμερα.
Πάμε στην Μέση Ανατολή.
Εκεί που εκατοντάδες άμαχοι έχουν εγκλωβιστεί σε μια στενή λωρίδα γης, μικρότερη από την Ήπειρο και καθημερινά θανατώνονται.
Ανάμεσά τους εκατοντάδες μικρά παιδιά.
Αθώες ψυχές.
Και δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο με την Δύση να το ανέχεται.
Προφανώς το καταδικάζουμε
Προφανώς καταδικάζομαι χωρίς δεύτερη σκέψη την εγκληματική πράξη της τρομοκρατικής οργάνωσης Χαμάς.
Αλλά μπάστα.
Ως εκεί.
Κανένα από τα εκατοντάδες παιδάκι δεν ευθύνονται για τις πράξεις της τρομοκρατικής οργάνωσης για να πεθάνουν από τους βομβαρδισμούς της στρατιωτικής μηχανής του Ισραήλ.
Καμία από τις εκατοντάδες γυναίκες δεν ευθύνονται για τις πράξεις της τρομοκρατικής οργάνωσης για να πεθάνουν από τους βομβαρδισμούς της στρατιωτικής μηχανής του Ισραήλ.
Προφανώς και δεν είναι
Προφανώς και ο θάνατος πάνω από 8.000 γυναικόπαιδων, μέχρι τώρα, δεν μπορεί να θεωρηθεί παράπλευρη απώλεια του πολέμου που διεξάγει το Ισραήλ στο όνομα του δικαιώματος της αυτοάμυνας.
Προφανώς και έχει το δικαίωμα της αυτοάμυνας το κράτος του Ισραήλ αλλά όχι με δολοφονίες αμάχων.
Για όλα κάπου υπάρχει ένα όριο.
Κι εδώ τα όρια έχουν ξεπεραστεί.
Τρία εκατομμύρια κόσμος να βρίσκονται μέρες τώρα αποκλεισμένα από νερό, από ρεύμα, από φάρμακα πάει πολύ.
Η Γάζα σήμερα μοιάζει σαν ένα τεράστιο στρατόπεδο κράτησης.
Στο οποίο βρίσκουν τον θάνατο καθημερινά δεκάδες αθώα πλάσματα.
Η σύγκρουση δύο δικαίων
Για μια ακόμη φορά το Ισραήλ τιμωρεί υπέρμετρα κάποιες δικές του απώλειες.
Και αυτό κάτι μου θυμίζει.
Θα συμφωνήσω με την φράση που διατύπωσε ο Πέτρος Ευθυμίου.
Ότι στην Μέση Ανατολή γίνεται σύγκρουση ανάμεσα σε δύο κράτη που και τα δύο έχουν δίκιο.
Και το Ισραήλ έχει δίκιο να μην φοβάται κάθε φορά τις επιθέσεις σε βάρος του από τα τρομοκρατικές οργανώσεις.
Και οι Παλαιστίνιοι έχουν δίκιο που ζητούν επιτέλους ένα δικό τους κράτος.
Και μέχρι σήμερα κανείς δεν τους ακούει και λίγοι τους στηρίζουν.
Ξέρουμε γιατί συμβαίνει
Και βέβαια όλος ο κόσμος ξέρει γιατί συμβαίνει αυτή η άνιση μεταχείριση.
Γιατί οι Παλαιστίνιοι είναι ένα έθνος οικονομικά αδύνατο, ένα έθνος που τον κατάντησαν ανύπαρκτο.
Από την άλλη το Ισραήλ με χιλιάδες «αποικίες» σε όλη της γη είναι ένα οικονομικά εύρωστο κράτος. Με ανθρώπους που ελέγχουν μεγάλο κομμάτι της διεθνούς οικονομίας.
Για τον λόγο αυτό συνεπώς εκεί που ξεκίνησε με την ίδρυσή του να έχει μια συγκεκριμένη έκταση γης σήμερα αυτή έγινε πολύ μεγαλύτερη. Σε βάρος των παλαιστινίων κυρίως.
Αυτό είναι άδικο, αλλά γι’ αυτό δεν μιλάει κανείς…
Ετοιμάζουν αυριανούς τρομοκράτες
Ακόμη και αν σήμερα το Ισραήλ κατορθώσει να εξαφανίσει από προσώπου γης την Χαμάς, όπως λέει, δεν θα λύση το πρόβλημά του.
Όλα αυτά τα παιδιά που σήμερα βιώνουν την έλλειψη ελέους από τους υπεύθυνους του Ισραήλ, θα είναι οι αυριανοί αντίπαλοί τους.
Θα γίνουν οι αυριανοί τρομοκράτες όπως τους αποκαλούν.
Με την λογική της εκδίκησης, οφθαλμός αντί οφθαλμού και οδόντος αντί οδόντα, απλά ανακυκλώνουμε μια τραγική κατάσταση όπως η σημερινή.
Επιτέλους ας βρεθεί η σωστή και βιώσιμη λύση που όλοι ξέρουν πια είναι μα κανείς δεν τολμάει να την προτείνει και να την εφαρμόσει.
