Νίκος Ιωαννίδης
Οι αναγνώστες που διάβασαν τη σειρά άρθρων για αυτό που καταχρηστικά στην Ελλάδα αποκαλούμε Σύνταγμα, θα θυμούνται ότι ασχοληθήκαμε και με την πανάκριβη κοροϊδία τού θεσμού τού προέδρου της Δημοκρατίας. Τού πρώτου πολίτη της χώρας που είναι… δεύτερος. Τού ρυθμιστή τού Πολιτεύματος (!!!), εγγυητή της ενότητας και θεματοφύλακα τού Συντάγματος υποτίθεται, για αυτό και απαιτείται ευρεία πλειοψηφία στη Βουλή για την εκλογή του. Όμως το ίδιο το Σύνταγμα πλέον για να αποφεύγονται οι πρόωρες εκλογές (κατάρα είναι;) δίνει τη δυνατότητα μετά από 4 γύρους να εκλέγεται με σχετική (!!!) πλειοψηφία.
Ερώτηση πρώτη: Πώς γίνεται να είναι εγγυητής της ενότητας και ρυθμιστής τού Πολιτεύματος κάποιος που τον ψήφισε μόνο ένα κόμμα; Τι τούς θέλουμε τότε τόσους γύρους; Ας βγει με τις ψήφους της πρώτης ψηφοφορίας! Δουλειά άλλη καμία δεν υπάρχει σ’ αυτή τη χώρα παρά να παίζουν οι 300 τον Καραγκιόζη επί 2 και 3 βδομάδες κι από κοντά τους τα κανάλια και όλη η χώρα, για να καταλήξουμε στο αποτέλεσμα της πρώτης ψηφοφορίας;
Ερώτηση δεύτερη: Αν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι τόσο σημαντικός γιατί καταργήσαμε την ευρεία πλειοψηφία και τον βγάζουμε με σχετική πλειοψηφία; Για να μην γίνουν πρόωρες εκλογές επειδή δεν μπορούμε να βρούμε ένα πρόσωπο κοινής αποδοχής;
Κατά πρώτον, αν δεν μπορούμε να βρούμε ένα πρόσωπο ευρείας αποδοχής σε ολόκληρη χώρα, τότε κακώς υπάρχουμε ως χώρα, οπότε οι πρόωρες εκλογές θα ήταν η μόνη ελπίδα μήπως και γίνουμε χώρα. Κατά δεύτερον, όταν το κυβερνών κόμμα δεν μπορεί να κατεβάσει υποψήφιο που να τον ψηφίσουν περισσότεροι βουλευτές από τούς δικούς του, σημαίνει ότι ο συσχετισμός δυνάμεων στη Βουλή πρέπει επειγόντως να αλλάξει και αυτό πάλι δεν γίνεται παρά με εκλογές.
Συμπέρασμα: ο πρόεδρος της Δημοκρατίας ήταν από πάντα ένας πανάκριβος και ταυτόχρονα προβληματικός θεσμός. Μετά όμως την τροποποίηση τού Συντάγματος ώστε να τον εκλέγει σχετική (!!!) πλειοψηφία στη Βουλή και όχι ευρύτερη, έχει πλέον γίνει, εκτός από τρομακτικά δαπανηρός και ένας προκλητικά επικίνδυνος θεσμός για όλα αυτά που υποτίθεται ότι ο Πρόεδρος “προστατεύει”.
Ίσως πρέπει να διαγράψω τη λέξη “προκλητικά”, καθώς τα δημοκρατικά αντανακλαστικά τού λαού βρίσκονται πλέον σε οριστικό λήθαργο και κανείς δεν προκαλείται από τίποτα. Ίσως πρέπει να διαγράψω και τη λέξη “επικίνδυνος” καθώς ο κίνδυνος υπάρχει μόνο όσο δεν είναι πλέον αργά…
Ζήτω ο πρόεδρος λοιπόν! Άντε και στην Αγιά Σοφιά όλοι μαζί αγκαζέ με τα ευζωνάκια!
