Τελικά ήταν θέμα χρόνου για τελειώσει μια κερδοφόρα τυπική εκλογική διαδικασία για την Ν.Δ. και τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Όλα αυτό το διάστημα ήταν σαφές ότι κανείς δεν αμφισβητούσε επί της ουσίας την πρωτοκαθεδρία και φυσικά την αυτοδυναμία του Μητσοτάκη.
Γιατί απλά δεν μπορούσε κανείς να το κάνει.
Αυτό είχε καταγραφεί από τις εκλογές της 21ης Μαΐου.
Κατά τις οποίες μπροστά ήταν ο Μητσοτάκης και σε απόσταση όλοι οι άλλοι.
Τι έδειξαν αυτές οι εκλογές
Υπάρχει ωστόσο ένα ερώτημα.
Τι έδειξαν αυτές οι εκλογές;
Η απάντηση είναι καθαρή.
Μπορεί κι ένας μέτριος ως καλός αρχηγός ενός κόμματος να κερδίσει αρκεί να λειτουργεί κανονικά.
Αποδεκτά και χωρίς παραλογισμούς.
Αυτό έκανε ο μέτριος Μητσοτάκης.
Κυβέρνησε χωρίς παραλογισμούς.
Αντίθετα ο Αλέξης…
Θα έλεγα ότι αντίθετα με τον Μητσοτάκη ο Αλέξης Τσίπρας έχει μεγαλύτερη πολιτική ευφυΐα.
Σε κάθε περίπτωση.
Ωστόσο μοιάζει σαν την αγελάδα που κάνει μεν πολύ γάλα αλλά χύνει το καρδάρι με μια αδέξια κίνηση.
Και από αδέξιες κινήσεις ο Αλέξης άλλο τίποτε.
Αλλά το έξυπνο πουλί από την μύτη πιάνεται που λέει και ο σοφός λαός μας.
Μια ακόμη απόδειξη
Μια ακόμη απόδειξη της πολιτικής του ευφυΐας ήταν η δήλωσή του το βράδυ της δεύτερης συντριβής.
Οποιοσδήποτε άλλος πολιτικός θα είχε δηλώσει παραίτηση.
Νομίζω ότι με αυτό συμφωνούμε όλοι.
Αλλά ο Τσίπρας θέλει μια ακόμη φορά να πει ότι δεν είναι ο οποιοσδήποτε.
Τι τους είπε λοιπόν;
Πάμε να κριθούμε στα όργανα και στα μέλη του κόμματος.
Ποιος θα έχει τα…
Δεν παραιτείτε λέγοντας ότι οι αδύναμοι το βάζουν στα πόδια.
Και ταυτόχρονα προκαλεί τους μνηστήρες να πάρουν το τόξο του Οδυσσέα, να βάλουν την χορδή στην θέση τους, να τεντώσουν το τόξο και να ρίξουν.
Για να δούμε λοιπόν ποιος θα έχει την πολιτική μαγκιά να σηκώσει το γάντι που έριξε ο Τσίπρας.
Μέχρι ώρας κανένας δεν φαίνεται στον ορίζοντα.
Τι σημαίνει αυτό;
Από την άλλη όμως δεν μπορεί μετά από δύο τέτοιες εκλογικές συντριβές ο Τσίπρας να είναι ξανά ο αδιαφιλονίκητος ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ.
Ύστερα μάλιστα και από 15 χρόνια σε αυτή την θέση;
Και όμως το κάνει.
Γιατί οι περισσότεροι από αυτούς πιστεύουν ακραδάντως ότι χωρίς τον Τσίπρα ο ΣΥΡΙΖΑ θα διαλυθεί.
Και άμα διαλυθεί ο Τσίπρας εκατοντάδες χιλιάδες στελέχη θα εξαφανιστούν. Δεν θα αποκτήσουν ποτέ πολιτική υπόσταση.
Όλα αυτά τα βλέπουν και για τον λόγο αυτό σιωπούν.
Πείτε μου ποιος;
Και για να μην φανεί ότι αοριστολογώ θα γίνω περισσότερο συγκεκριμένος.
Ποιος μπορεί να κρατήσει αυτή την ώρα το τιμόνι σε ένα καράβι που βυθίζεται;
Ο Τσακαλώτος; Η Αχτσιόγλου; Ο Τζανακόπουλος, ο Ηλιόπουλος, ποιος;
Πείτε μου έναν γιατί μπορώ να κάνω και λάθος.
Κοιτάξτε.
Όταν το καράβι που λεγόταν ΠΑΣΟΚ άρχισε να βυθίζεται δεν μπόρεσε ούτε ο Βαγγέλης Βενιζέλος να το σώσει.
Το κράτησε λίγο πριν καταβυθιστεί η αείμνηστη Γεννηματά αλλά το 95% του βρισκόταν κάτω από το νερό.
Ίδια ιστορία
Η ιστορία λένε όταν επαναλαμβάνεται, επαναλαμβάνεται ως φάρσα.
Κάθε κανόνες έχει και την εξαίρεσή του.
Στην συγκεκριμένη περίπτωση ισχύει η εξαίρεση του κανόνα.
Αυτός που μπορεί να κρατήσει, όσο κρατήσει, τον ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει να είναι σήμερα ο Τσίπρας.
Και αυτό το γνωρίζουν οι πάντες, μέσα κι έξω από το κόμμα.
Ναι. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα πέσει ακόμη πιο χαμηλά.
Θα πάει και σε μονοψήφιο ποσοστό.
Αυτό μάλιστα μπορεί και να συμβεί σε ένα χρόνο που έχουμε ευρωεκλογές.
Όμως ένα έχει σημασία.
Με Τσίπρα δεν θα διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη.
Μετά τις ευρωεκλογές
Ξεπερνώ τις εκλογές στην τοπική αυτοδιοίκηση γιατί πολύ απλά ο ΣΥΡΙΖΑ ποτέ δεν είχε στελέχη και πρόσβαση σε αυτή.
Με εξαίρεση την Δούρου όπου οι συγκύριες βοήθησαν τίποτε άλλο.
Οπότε η εκλογική αναμέτρηση που θα δώσει ανάσα ή θα της την κόψει εντελώς θα είναι οι ευρωεκλογές σε ένα χρόνο.
Στο διάστημα αυτό θα δούμε αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορέσει να κάνει την αλλαγή στο εσωτερικό του.
Όχι κωλοτούμπα.
Αλλαγή κανονική.
Σε πρόσωπα, σε πολιτικές, σε στρατηγικές, σε όλα.
Αν θα μπορέσει να δείξει ένα κανονικό κόμμα.
Πολύ δύσκολο γιατί ο μισός χρόνος θα χαθεί στην εσωστρέφεια.
Και στις ατέρμονες αριστερές αναζητήσεις.
Για να δούμε όμως. Περιμένουμε το κομβικό σημείο στην ιστορία του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ.
