Νίκος Ιωαννίδης
Η 28η Οκτωβρίου δεν είναι απλά άλλη μία επέτειος. Είναι η μοναδική φορά στην Ελληνική Ιστορία, που όλοι οι κάτοικοι τής χώρας ενώθηκαν σε έναν κοινό σκοπό. Ούτε στην Αρχαιότητα, ούτε στα 1500 χρόνια τής Ρωμαϊκής- “Βυζαντινής” Αυτοκρατορίας, ούτε στα 500 Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ούτε στη νεότερη Ιστορία υπάρχει τέτοιο προηγούμενο. Στην Αρχαιότητα ούτε ο Μέγας Αλέξανδρος δεν τούς ένωσε όλους, στη “Βυζαντινή” αυτοκρατορία οι διχασμοί ήταν μόνιμη κατάσταση ακόμα και τις τελευταίες μέρες, το 1821 αυτοί που ξεσηκώθηκαν ήταν οι αρματολοί τής Πελοποννήσου και τής Στερεάς, το ΟΧΙ όμως τού 1940 έγινε εξαρχής υπόθεση όλου τού λαού! Νέοι γέροι και παιδιά, γυναίκες και άντρες, έσπευσαν να βοηθήσουν με κάθε τρόπο, ενωμένοι σαν γροθιά. Ήταν η μοναδική μας κανονική Επανάσταση, από άκρη σε άκρη τού τόπου όλοι ξεσηκωμένοι σε έναν κοινό σκοπό. Κι έτσι η μικρή και ταλαιπωρημένη Ελλάδα έγινε παγκόσμιο σύμβολο αντίστασης εναντίον τού Φασισμού.
Και όταν μετά από 6 μήνες οι Γερμανοί κατέλαβαν τη χώρα, αυτή η Επανάσταση συνεχίστηκε σιωπηλά, καθώς ο λαός σύσσωμος βοηθούσε τις ομάδες που πήραν τα όπλα και βγήκαν στο βουνό. Βεβαίως οι Εφιάλτες δεν λείπουν από καμία χώρα κι από καμία εποχή, και στη διάρκεια τής Κατοχής το θυμηθήκαμε, κι ας ήταν μετρημένοι και δαχτυλοδειχτούμενοι.
Αυτό που δεν περίμενε όμως κανείς, ήταν ότι τελειώνοντας ο πόλεμος, οι Εφιάλτες θα γίνονταν άρχουσα τάξη. Κι αυτό που δεν μπορεί να εξηγήσει επίσης κανείς είναι το “πώς η χώρα που πρώτη αντιστάθηκε με επιτυχία στον Φασισμό, όταν ο Φασισμός νικήθηκε παγκοσμίως, απέκτησε αυτή Φασισμό για σχεδόν 40 χρόνια;”. (Πώς αλλιώς αν όχι φασιστικά – ναζιστικά μπορούν να χαρακτηριστούν καθεστώτα που σε φυλακίζουν λόγω φρονημάτων, που σε εξορίζουν λόγω φρονημάτων, που σε καταστρέφουν οικογενειακώς λόγω φρονημάτων, που σε σκοτώνουν λόγω φρονημάτων; Αυτή ήταν η κατάσταση στην Ελλάδα από το 1944 που έφυγαν οι Γερμανοί μέχρι το 1974 που έφυγε η Χούντα. Στο μεταξύ οι Γερμανοί, οι Ιταλοί και άλλοι σύμμαχοί τους με πλήρη δημοκρατία, έφτιαχναν την…ΕΟΚ)
Και τα παιδιά και τα εγγόνια τών Εφιαλτών έχουν καταφέρει, επί 80 ολόκληρα χρόνια να καλλιεργούν στην κοινωνία το μίσος εναντίον οποιασδήποτε λέξης αρχίζει από κομμουν-. Κι ας μην υπάρχει πουθενά πλέον κομμουνισμός εκτός από την Κούβα και τη Βόρεια Κορέα. Η Ελλάδα ακόμα ξεφυσάει ανακουφισμένη που στον Εμφύλιο δεν γίναμε… κομμουνιστική χώρα!
Κι ας μην ήταν δυνατόν να γίνουμε ακόμα κι αν νικούσε ο ΕΛΑΣ, όπως γνωρίζουν όσοι έχουν μελετήσει στοιχειωδώς την ιστορία. Κι ας ήταν προτιμότερο χίλιες φορές για τούς εξαθλιωμένους σημερινούς ψηφοφόρους που περισσότεροι από τούς μισούς δηλώνουν ότι δεν “τα βγάζουν πέρα”, ένα πολίτευμα κοινοκτημοσύνης. (Κοινοκτημοσύνη είναι η κανονική μετάφραση τού κομμουνισμού, ο Σεφέρης είχε πει ότι η μετάφραση αν είναι πιστή δεν θα είναι ωραία, αν είναι ωραία δεν θα είναι πιστή. Εμείς διαλέξαμε την πιστή, ο κομμουνισμός μεταφράστηκε σε… κομμουνισμό! Να μείνει για πάντα ξένη η λέξη κι ας έρχεται η έννοια τής κοινοκτημοσύνης από τον Λυκούργο και τον Πλάτωνα πρώτα και τον Χριστό στη συνέχεια…)
Στην επέτειο λοιπόν τής 28ης Οκτωβρίου, αντί να μιλάμε για την μοναδική αληθινή Επανάσταση τού συνόλου τού Ελληνικού λαού εναντίον τού Φασισμού και να προβληματιζόμαστε για το τί πήγε τόσο στραβά ώστε να αποκτήσουμε σαραντάχρονο φασισμό, ποιούς συνέφερε αυτό, ποιοί ωφελήθηκαν, πώς το αφήσαμε να γίνει, γιατί ακόμα δεν το συζητάμε, ποιός φοβάται ακόμα τούς κομμουνιστές, ποιός οδήγησε τον λαό σ’ αυτή την παράνοια, κλπ κλπ κλπ, εμείς τι κάνουμε;
Γιορτάζουμε τον Άγιο Δημήτριο, οι παρελάσεις γίνονται στη Θεσσαλονίκη και τις πόλεις και τίποτα στην Πίνδο, και η μπάντα τού στρατού, εκτός από τα εμβατήρια παίζει πλέον και το “τη υπερμάχω”. Και δεν βγαίνει ούτε ένας Δεσπότης, ούτε ένας Αγιορείτης, ούτε έστω ένας μουσικός σύλλογος να καταγγείλει το αισθητικό έγκλημα ένας βυζαντινός ύμνος να παίζεται με τρομπέτες και τρομπόνια.
Αυτό μάλλον απαντά και σ’ αυτό που δεν μπορεί να εξηγήσει κανείς…
