Απολογήθηκε ενώπιον του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών ο π. Αντώνιος για την υπόθεση της «Κιβωτού του Κόσμου». Ο π. Αντώνιος αρνήθηκε κατηγορηματικά ότι υπήρχαν καταναγκαστικές εργασίες, τιμωρίες και ξυλοδαρμοί.
Όπως είπε ο π. Αντώνιος «εγώ κράτησα τον πνευματικό ρόλο. Η Κιβωτός γιγαντώθηκε, οι δικές μου δυνάμεις μειώθηκαν». Ο κληρικός πήρε τα πράγματα από την αρχή, από όταν διορίστηκε σε ενορία στην Ακαδημία Πλάτωνος. «Μου έκανε εντύπωση πως υπήρχαν παιδιά παραβατικά που δεν πήγαιναν σχολείο. Αυτό με παρακίνησε. Αποφάσισα να δημιουργήσουμε ομάδες μπάσκετ και ποδοσφαίρου προκειμένου να εντάξουμε αυτά τα παιδιά σε ένα χώρο που θα τα προστατέψει όπως είναι η ενορία. Πολλά παιδιά ήταν και σε συμμορίες στο Κολωνό, ο οποίος είχε υψηλή νεανική εγκληματικότητα. Η πλατεία, τα σκαλιά της εκκλησίας, ήταν το στέκι τους. Κατάλαβα ότι η ενορία μου είναι αυτή, ότι το ποίμνιο μου ήταν αυτό που ήταν απ’ έξω στα σκαλιά της εκκλησίας. Έλεγα ότι κάτι έπρεπε να γίνει. Εντάξαμε πολλά παιδιά στις ομάδες, τα οποία καταφέραμε μέσω του αθλητισμού να τα βάλουμε στο σχολείο. Η Κιβωτός είχε την έννοια του ασφαλούς καταφυγίου όπου θα μπορούσαν να ενταχθούν αυτά τα παιδιά και να προστατευτούν από όλους αυτούς τους κινδύνους».
Ο ιδρυτής της «Κιβωτού του Κόσμου» σημείωσε ότι αποφάσισε να δημιουργεί η «Κιβωτός» το 2003 με τη μορφή, της μη κερδοσκοπικής οργάνωσης και μάλιστα το όνομα δόθηκε από τα παιδιά. «Ως ιερέας μου απέμενε λίγος χρόνος και τον προσέφερα στην Κιβωτό για συγκεκριμένα πράγματα, όπως να βλέπω τους ανθρώπους που ήθελαν να κάνουν μία δωρεά. Ο στόχος μου ήταν να βοηθήσω τα παιδιά να συγχωρέσουν τους άλλους και κυρίως τους γονείς τους. Τα παιδιά έφευγαν ανάλαφρα. Όποιος ήθελε ερχόταν στην εξομολόγηση, δεν υπήρχε επιβολή» είπε ο πατέρας Αντώνιος λέγοντας πως ήθελε να διαφυλάξει τον πνευματικό του ρόλο του, μένοντας μακριά από τα παιδαγωγικά καθήκοντα.
Ο π. Αντώνιος για τις καταγγελίες παιδιών από την «Κιβωτό του Κόσμου»
Σε ό,τι αφορά το πώς περνούσαν τα παιδιά της «Κιβωτού του Κόσμου» ο π. Αντώνιος είπε: «Όταν έρχεται ένα παιδί με εισαγγελική παραγγελία και κάποια με καταδικαστικές αποφάσεις, τι χρόνο είχα εγώ από 15 με 18 να κάνω τι; Το πρώτο μέλημα ήταν η θεραπεία του τραύματος. Το πρώτο πράγμα που φροντίζαμε να κάνουμε ήταν η επούλωση των πληγών. Η μεγάλη αγωνία ήταν αυτά τα παιδιά να επιλέξουν μία επαγγελματική ειδικότητα και να δουλέψουν τίμια όταν φύγουν από την Κιβωτό, να βγάλουν ένα μεροκάματο και να μην επιστρέψουν στους γονείς τους, που η Εισαγγελία τους έβγαλε ως ακατάλληλους. Ούτε εξαντλητικές εργασίες υπήρχαν, ούτε υποχρεωτικές, στο γεωργικό μας σχολείο, οποίος ήθελε βοηθούσε, συμμετείχε. Τα παιδιά είχαν ένα καταπληκτικό πρόγραμμα με εκδρομές, με ταξίδια. Τα φέρναμε σε επαφή με το θέατρο και τη μουσική. Αυτός ήταν λόγος και για τη δημιουργία του γεωργικού σχολείου, φέραμε σε επαφή τα παιδιά με τα ζώα και τη γη. Φύτευαν τα δικά τους λουλουδάκια, φυτά.»
Ο ιερέας αρνήθηκε τις καταγγελίες για καταναγκαστικές εργασίες που επιβάλλονταν αυτά παιδιά. «Εργασίες με την έννοια του καταναγκασμού, εξαναγκασμού είναι απαράδεκτες. Δεν θα μπορούσε η Κιβωτός του Κόσμου να φτάσει εκεί που ήταν με αυτές τις πρακτικές».
«Παρόλη την αγάπη, την αυταπάρνηση που δίναμε για να στηρίξουμε αυτά τα παιδιά, δυστυχώς ο χαρακτήρας τους είχε διαμορφωθεί. Όλα ξεκίνησαν από την κλοπή στο Βόλο και τις παραβατικές πράξεις στην Καλαμάτας. Έγιναν ταυτόχρονα αυτά. Όλα αυτά τα παιδιά όταν έφυγαν, εγώ είχα την καλύτερη σχέση μαζί τους. Εγώ τα εξομολογούσα αυτά τα παιδιά. Η πιο εκστατική σχέση είναι να ανοίξει ο άλλος την κατάντια του» είπε σε άλλο σημείο ο κληρικός.
«Πιστεύω ότι τα παιδιά καθοδηγήθηκαν από κάποιους για να κάνουν αυτές τις καταγγελίες. Εγώ τους συγχωρώ γιατί τα έχω μεγαλώσει, έχω κουραστεί, έχω κοπιάσει, έχω δώσει το είναι μου κι εγώ και η πρεσβυτέρα και οι άλλοι άνθρωποι της “Κιβωτού”. Σώσαμε επανειλημμένως τα παιδιά από φυλακές, βοηθήσαμε να σταθούν αυτά τα παιδιά και χρησιμοποιήθηκαν εναντίον μας για να μας καταστρέψουν, ενώ εμείς λειτουργούσαμε ως κυματοθραύστης» είπε ο πατέρας Αντώνιος.
